Ο Μαρίνος Ορφανός, η Ελένη Παπαϊωάννου και ο Κωνσταντίνος Παράσης πρωταγωνιστούν στην παράσταση «Η Πόλη των Χαμένων Ρομπότ» της ομάδας Hippo Theatre Group στο Θέατρο Σταθμός από την Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2022.

Η παράσταση αποτελεί μια διαδραστική, sci-fi εμπειρία για παιδιά ηλικίας 5-12 ετών. Κάπου στο μακρινό μέλλον, σε έναν τόπο γεμάτο τεχνολογικές ανακαλύψεις, ρομπότ που μοιάζουν με ανθρώπους, ζουν σε καθεστώς δουλείας, όντας υποχρεωμένα να υπηρετούν ή να διασκεδάζουν τους αφέντες τους. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί ο Πιν, το μόνο ελεύθερο ανθρωποειδές! Με μότο του «άνθρωπος δεν γεννιέσαι, αλλά γίνεσαι» ο Πιν ξεκινά την επανάστασή του, κάτι που δεν αρέσει καθόλου στην αυταρχική Παγκόσμια Κυβέρνηση.

Και κάπως έτσι το πιο περιπετειώδες συγκινητικό, γεμάτο ανατροπές και χιούμορ, ταξίδι ξεκινά! Θα μπορέσει ο Πιν να διαχειριστεί την ελευθερία του προς όφελος του συνόλου; Θα καταφέρει να βρει την κρυμμένη του ανθρωπιά; Θα παρασύρει και τα υπόλοιπα ρομπότ στο δρόμο της αυτογνωσίας και της χειραφέτησης;

Ο Μαρίνος Ορφανός, η Ελένη Παπαϊωάννου και ο Κωνσταντίνος Παράσης μιλούν στο Artic.gr για την παράσταση «Η Πόλη των Χαμένων Ρομπότ», την ελευθερία, την αυτοθυσία, την χειραφέτηση και την φαντασία.

Μαρίνος Ορφανός – Ελένη Παπαϊωάννου – Κωνσταντίνος Παράσης | Συνέντευξη

Μαριάννα: Τι ήταν αυτό που σας φάνηκε ενδιαφέρον στο έργο «Η πόλη των χαμένων ρομπότ» και αποφασίσατε να ασχοληθείτε με αυτό το κείμενο;

Μαρίνος Ορφανός: – Όταν το διάβασα ενθουσιάστηκα! Το έργο είναι μία φανταστική-χιουμοριστική ιστορία σε μια εναλλακτική πραγματικότητα που ζουν και ανθρώπινα ρομπότ. Ένα πανίσχυρο εγκαθιδρυμένο Υπερκράτος έρχεται σε σύγκρουση με το πρώτο ελεύθερο ρομπότ, τον Πιν. Η «Πόλη των Χαμένων Ρομπότ» περιέχει χαρακτήρες από διάφορες κοινωνικές τάξεις που καλούνται να αναρωτηθούν τι είναι ελευθερία, ποια η αξία της και αναλόγως να πράξουν. Κοινώς, είναι ένα βιβλίο-θεατρικό έργο που πιστεύω ότι έλειπε από την ελληνική παιδική λογοτεχνία.

Ελένη Παπαϊωάννου: – Σίγουρα οι συμβολισμοί του και η διαχρονικότητα πίσω από αυτούς. Το γεγονός ότι είναι ένα παιδικό έργο στο οποίο θίγονται έννοιες που αφορούσαν, αφορούν και απ’ ότι φαίνεται θα αφορούν για πολύ καιρό ακόμη την ανθρωπότητα. Τι σημαίνει, άραγε, να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι; Μια ερώτηση που παραμένει ως απόηχος στο μυαλό και την καρδιά, διαβάζοντας το κείμενο των Αλέξανδρου Ράπτη και Φώτη Δούσου.

Κωνσταντίνος Παράσης: – Από την αρχή θεώρησα πως το κείμενο ήταν ιδιαίτερα τολμηρό, αφού πραγματευόταν έννοιες όπως η ελευθερία και η αυτοθυσία που έχουν μία δυσκολία ως προς την θεατρική τους προσέγγιση. Κι αυτό γιατί συνήθως είτε προβάλλονται στερεοτυπικά, είτε απλώς παραλείπονται ως πολύπλοκες -και άρα δύσκολες- να κατανοήσει ένα παιδί. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν πιστεύω πως ισχύει, αφού ένα παιδί μπορεί να τις αντιληφθεί πλήρως, αρκεί να του δοθεί μία τίμια ευκαιρία. Και αυτό νομίζω πως έχει αυτό το έργο. Αλήθεια και ελπίδα.

Η Πόλη των Χαμένων Ρομπότ
Μαρίνος Ορφανός: «Το έργο είναι μία φανταστική-χιουμοριστική ιστορία σε μια εναλλακτική πραγματικότητα που ζουν και ανθρώπινα ρομπότ.»

Μαριάννα: Ο Πιν προσπαθεί να μάθει τον εαυτό του και να χειραφετηθεί. Πόσο αλληλένδετα τα θεωρείτε αυτά τα δύο;

Μαρίνος Ορφανός: – Φυσικά και είναι αλληλένδετα όπως και συνδέονται άρρηκτα με το κοινωνικό σύνολο. Όπως ο Πιν, έτσι και κάθε άτομο, γνωρίζει και διαμορφώνει τον εαυτό του μέσα από τις συναναστροφές του, τις γνώσεις που αποκτά και μέσω των εμπειριών του. Το ίδιο το οικογενειακό, κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο υπάρχει και αλληλεπιδρά, τόσο ο ήρωάς μας όσο και εμείς οι ίδιοι, συμβάλλει άλλοτε δημιουργικά και άλλοτε δυστυχώς αντιδραστικά, έτσι ώστε η διεκδίκηση για τη χειραφέτηση διαφόρων κοινωνικών ομάδων να είναι αναγκαία.

Ελένη Παπαϊωάννου: – Θεωρώ πως το ένα προϋποθέτει το άλλο. Η ατομική ελευθερία είναι άμεσα συνδεδεμένη με την αυτογνωσία. Όσο πιο βαθιά βουτάει κανείς , τόσο πιο ψηλά μπορεί να πετάξει. Όσο περισσότερο σκοτάδι ξεδιαλύνεις τόσο περισσότερο φως δημιουργείς. Ταυτόχρονα, η αυτονομία και η πνευματική απεγκλώβιση από κάθε είδος ανώτερης εξουσίας θέτει το κατάλληλο πλαίσιο μέσα στο οποίο το γνώθι σ’ αυτόν μπορεί να ανθίσει. Αναλογιζόμενη τα λόγια του Εμίλ Ζολά: «η χειραφέτηση είναι κάτι πολύ καλό αλλά προηγουμένως πρέπει να μάθεις να χρησιμοποιείς την ελευθερία σου».

Κωνσταντίνος Παράσης: – Πιστεύω πως η λέξη «χειραφέτηση» στην Ελλάδα συνδέεται συνήθως με την ανεξαρτησία από το γονεϊκό περιβάλλον. Νομίζω όμως, πως είναι κάτι πιο δυναμικό από την ικανότητα του να πορεύεσαι μόνος. Για μένα είναι κάτι το δυναμικό και σχετίζεται άρρηκτα με το να γνωρίσεις τον εαυτό σου καλύτερα. Αυτό μπορεί να ακούγεται κάτι το γενικό, αλλά νομίζω πως είναι ένας καθημερινός αγώνας όπου ποτέ δεν νιώθεις σίγουρος αν κέρδισες. Ας αποδεχτούμε ότι η ζωή κυλά και αλλάζει μορφές και το ίδιο ακριβώς κάνουμε κι εμείς. Το να μπορούμε να υπάρχουμε κάθε μέρα αγαπώντας αυτό που γινόμαστε, είναι η μεγαλύτερη μορφή χειραφέτησης.

Η Πόλη των Χαμένων Ρομπότ
Ελένη Παπαϊωάννου: «Η φαντασία είναι μία μορφή ελευθερίας. Όπως έχει πει ο Αϊνσταιν: «Η λογική θα σε πάει από το Α στο Β. Η φαντασία θα σε πάει παντού».»

Μαριάννα: – Ποιό ήταν το πιο ενδιαφέρον προσεγγίζοντας τους χαρακτήρες που ερμηνεύετε;

Μαρίνος Ορφανός: – Το πιο ενδιαφέρον προσεγγίζοντας τους χαρακτήρες ήταν το πόσο φαντασιακοί και ταυτόχρονα οικείοι σε εμάς είναι συμπεριφορικά. Τα προβλήματα και οι διαπροσωπικές τους σχέσεις αγγίζουν την καθημερινότητά μας παρότι το θεατρικό έργο είναι sci-fi.

Ελένη Παπαϊωάννου: – Και οι τρεις χαρακτήρες που ερμηνεύω έχουν κάτι ιδιαίτερο, κάτι που τους ξεχωρίζει και τους κάνει μοναδικούς… όπως και τους ανθρώπους. Αυτό που σίγουρα βρήκα πολύ ενδιαφέρον κατά τη διάρκεια της δημιουργικής διαδικασίας , ήταν η εξερεύνηση του κάθε χαρακτήρα μέσα από μία συγκεκριμένη κινησιολογία. Η σκηνοθετική προσέγγιση του Φώτη και του Αλέξη βασίζεται πρωτίστως στην ενέργεια, το σώμα και την κίνηση κάτι που με βοήθησε πολύ να αναπτύξω τους ρόλους αυτούς οργανικά, να τους γνωρίσω και να ενσωματωθώ μαζί τους.

Κωνσταντίνος Παράσης: – Έπρεπε να υπάρχει μια πορεία του ρόλου η οποία θα του έδινε υπόσταση, αλλά και αξία σε σχέση με αυτό που διακυβεύεται. Χρειαζόταν αυτό που υπάρχει πάνω στην σκηνή σαν «Πιν» να μην είναι μια «καρικατούρα», αλλά ένας άνθρωπος. Άνθρωπος-ρομπότ για την ακρίβεια. Να μπορεί να μεταφέρει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά αλλά και τις αδυναμίες και να δείξει πως μπορεί να πάει παρακάτω. Πιστεύω πως μερικές φορές επειδή έχεις να κάνεις με παιδικό έργο, η πρώτη προσέγγιση είναι πάντα κοντά στο «δείχνω» παρά στο «είμαι» γιατί ίσως νομίζεις ότι ένα παιδί ξεγελιέται. Το πιο ενδιαφέρον λοιπόν, ήταν να ξεφύγω από αυτήν την παγίδα και να είμαι επί σκηνής, όσο περισσότερο ειλικρινής γίνεται.

Η Πόλη των Χαμένων Ρομπότ
Κωνσταντίνος Παράσης: «Ας αποδεχτούμε ότι η ζωή κυλά και αλλάζει μορφές και το ίδιο ακριβώς κάνουμε κι εμείς.»

Μαριάννα: Πρόκειται για ένα έργο επιστημονικής φαντασίας. Πόσο σημαντικό ρόλο πιστεύετε πως παίζει η όξυνση της φαντασίας σε ένα παιδί σήμερα;

Μαρίνος Ορφανός: – Τεράστιο! Η όξυνση της φαντασίας σε ένα παιδί πιστεύω ότι το βοηθά να σκέφτεται πολυεπίπεδα, να οραματίζεται και να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα. Εξίσου σημαντική θεωρώ, πέρα από την όξυνση, ότι είναι και η διατήρηση της φαντασίας ενός παιδιού μεγαλώνοντας, κάτι που έρχεται να στηρίξει η παράστασή μας βάζοντας το δικό της λιθαράκι.

Ελένη Παπαϊωάννου: – Η φαντασία είναι μία μορφή ελευθερίας. Όπως έχει πει ο Αϊνσταιν: «Η λογική θα σε πάει από το Α στο Β. Η φαντασία θα σε πάει παντού». Εάν θέλουμε λοιπόν τα παιδιά να είναι πραγματικά ελεύθερα δεν πρέπει να τους στερούμε την πρόσβαση στη φαντασία. Δυστυχώς, μεγαλώνουμε με ένα εκπαιδευτικό σύστημα στο οποίο οι έννοιες της δημιουργικότητας, της φαντασίας, της έμπνευσης, του αυθορμητισμού και του παιχνιδιού είναι πολύ συχνά απούσες.

Το θέατρο είναι ένας τρόπος να ταξιδέψουν τα παιδιά αλλά και οι μεγάλοι σε κόσμους διαφορετικούς, μακρινούς, από το μέλλον ή το παρελθόν, να γνωρίσουν πλάσματα πραγματικά και μη, να ονειρευτούν.  «Η Πόλη των Χαμένων Ρομπότ» είναι το εισιτήριο για ένα τέτοιο ταξίδι! Ας ξεθάψουμε λοιπόν και εμείς το παιδί που έχουμε μέσα μας και μαζί με τα παιδιά ας φανταστούμε έναν καλύτερο κόσμο. Τότε, ίσως να μπορέσουμε να τον κατακτήσουμε.

Κωνσταντίνος Παράσης: – Νομίζω πως συμβαίνει το αντίθετο. Ένα παιδί ξεκινά με απεριόριστη φαντασία και μέσα από τις κοινωνικές δομές συνήθως καταλήγει να την περιορίζει. Σίγουρα βοηθάει η τέχνη στο να κρατάμε τα παιδιά μας σε εγρήγορση αλλά νομίζω πως παρατηρώ το πρόβλημα σε πιο μεγάλες ηλικίες και αφού αρχίζει να παίζει μεγάλο ρόλο στην ζωή του παιδιού, το σχολείο. Ειδικά από το γυμνάσιο και μετά, η κατάσταση μοιάζει να έχει πάρει τον δρόμο της.

Εκεί πιστεύω πως το παιδί σχεδόν αναγκάζεται να προσαρμοστεί σε σχέση με το «σωστό» και «λάθος» ώστε να μην κατακριθεί από την ομήγυρη του. Βεβαίως. προφανώς και θα ήταν υπέροχο τα παιδιά να έβλεπαν περισσότερο θέατρο ώστε να “ακονίζουν” την φαντασία τους, αλλά εδώ πρέπει να προσθέσω πως έχει σημασία και τί θέατρο βλέπουν, καθώς πολύ συχνά οι παιδικές παραστάσεις σήμερα έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Πιστεύω όμως, πως το δικό μας έργο τροφοδοτεί την φαντασία του παιδιού μέσα από πολλά ερεθίσματα. Και το βλέπουμε κι εμείς άλλωστε, μέσα από την συμμετοχή των παιδιών στα διαδραστικά μέρη του έργου.

Η Πόλη των Χαμένων Ρομπότ της Ομάδας Hippo στο Θέατρο Σταθμός | Πληροφορίες παράστασης
Διαβάστε περισσότερες θεατρικές συνεντεύξεις εδώ

Πηγή